Download Free Templates http://bigtheme.net/ Websites Templates
  • Verhalen

    uit de tijd van de verschijningen
  • 1

Het minste wat we konden doen was op haar wachten

casa conchita

Vaak bleven de meisjes, en allen die bij hen waren, tot laat in de nacht op de verschijning wachten. Ze wachtten op de Maagd Maria.
María José Álvarez vertelt ons haar ervaring:
“Na alle huizen te hebben bezocht van degenen die een verschijning zouden gaan krijgen, gingen we op het bankje zitten dat buiten onder het raam van Conchita´s huis stond. De keuken was vol met mensen en de deur stond open. Ze baden de rozenkrans en wij baden met hen mee. Om 6.00 uur in de morgen besloten enkele mensen van in de keuken naar buiten te komen, zodat wij als wij het koud hadden naar binnen konden gaan.
Conchita zat samen met haar moeder bij de haard. Aniceta (Conchita´s moeder) was wakker en ik vroeg haar: “Als ze weten dat de Maagd Maria pas later gaat komen, waarom gaan ze dan niet naar bed?” Aniceta antwoordde: “Als we weten dat de Heilige Maagd komt, is het minste wat we kunnen doen: op haar wachten.” Ze had gelijk.

Maria José Alvarez vervolgt haar verhaal:
"Toen ik de keuken binnenkwam ging ik naast Conchita zitten en vroeg haar was de ´oproepen´ inhielden. Ze vertelde me dat ze bij de eerste oproep een grote innerlijke vreugde voelde en dat er tussen de eerste en tweede oproep een behoorlijk lange tijd zat. De tweede oproep veroorzaakte een nog grotere vreugde en bij de derde oproep renden ze in de richting van waar de Heilige Maagd hen ook maar toenam.De tijd tussen de tweede en de derde oproep was korter.
Terwijl ze met mij sprak viel ze plotseling op haar knieen, de klap was zo groot dat het erop leek of ze haar beide knieën had gebroken. Als ze op mijn voeten was gevallen, zou ze deze vast hebben gebroken, dacht ik bij mij zelf.

Toen ging Conchita naar de ¨Calleja¨ en we baden samen met haar een prachtige rozenkrans, terwijl zij in extase was. Dit zal ik nooit vergeten".


Koningin van de Hemel en Aarde

Reina y Señora

«Sinds dat Jose Eguino Trecu bisschop was van Santander - hij stierf in 1961, kort voordat de verschijningen begonnen - was het de gewoonte geworden om de rozenkrans te eindigen met het bidden van het volgende gebed: "Onze Lieve Vrouw van ´Bien Aparecida´, Koningin en Moeder van de Berg, bidt voor ons", dit werd drie keer gebeden en gevolgd door een Weesgegroet.
Het was ook bisschop Trecu die Maria onder de titel van Bien Aparecida afkondigde, als patrones van de hele provincie Santander, Cantabrië, waar er veel verschillende heiligdommen gewijd zijn aan Onze-Lieve-Vrouw onder vele titels. Het heiligdom van de Bien Aparecida is gelegen op een prachtige locatie boven de rivier Ason, met een prachtig uitzicht op de Udalla en Ampuero. De Trinitijnse Vaders wonen in het heiligdom. Het standbeeld van Onze-Lieve-Vrouw van Bien Aparecida reisde vanuit haar heiligdom naar Santander, de Hoofdstad van de Berg, om canoniek te worden gekroond door bisschop Trecu in zijn laatste levensjaren ».

«Bisschop José Eguino Trecu zei dat het dorp, St. Sebastian van Garabandal, zo trouw was in haar geloofsleven en zo toegewijd aan de Gezegende Maagd Maria, dat er iets heel groots ging gebeuren in de toekomst.
Deze woorden van bisschop Trecu werden vervuld. Tijdens de verschijningen, verscheen Maria als moeder en lerares maar God wees ook op andere titels van Maria, die tevens ook de 'nederige dienares van de Heer is.'
Tijdens een extase, na de rozenkrans, baden de meisjes ook het Credo; en zoals altijd tijdens de extase, voegde ze 'Apostolische' en 'Roomse' toe aan de 'Katholieke Kerk'. Tegelijkertijd wijzigde ze ook bepaalde laatste gebeden die werden gezegd, bijvoorbeeld, in plaats van te zeggen "Onze- Lieve-Vrouw van Bien Aparecida, Koninging en patrones van de Berg" baden ze : "Koningin van de Hemel en Aarde."»


De aanschouwing raakte zelfs de meest versteende harten

cementario

24-25 maart 1962 - Feest van de Aankondiging van de Heer.

Jacinta´s vader, Simon, vertelt:
¨Tot dan toe hadden de drie meisjes, Conchita, Loli en mijn dochter alleen samen de rozenkrans “gebeden”. Maar op deze dag begonnen ze de hele rozenkrans te zingen. Aan het begin van de verschijning waren er slechts enkelen van ons, maar tegen het einde was bijna het hele dorp aanwezig.
Ik voelde een enorme vreugde. Ik wist goed hoe verlegen mijn dochter is en ik dacht bij mijzelf: "Ze moet wel iets heel bijzonders zien om te zingen zoals ze nu zingt."
Mijn vreugde die dag had alleen groter kunnen zijn als ik zelf de Gezegende Maagd zou hebben gezien.

Maximina schreef in een brief:
De verschijning begon om 21.30 uur en eindigde om 24.00 uur middernacht. Ik kan moeilijk uitleggen wat er gebeurde. Ze begonnen de rozenkrans te bidden. Daarna zeiden ze dat O.L.Vrouw vroeg alle mensen te zingen. Nu, wij zongen met heel ons hart! Het was onvoorstelbaar!
We zongen de hele weg tot aan de begraafplaats. Daar aangekomen, baden de meisjes op hun knieën een geheim van de rozenkrans. Conchita was naast het gesloten hek en strekte haar hand tussen de spijlen door met een crucifix in haar hand: het leek erop alsof ze het aanreikte om te worden gekust. De aanschouwing hiervan raakte zelfs de meest versteende harten.
Na afloop liepen we terug naar het dorp, al zingend het ´Salve regina´ en ´Cantemos al amor de los amores´ (een traditionele Spaanse Eucharistische hymne) en daarnaast andere liederen die de meisjes bedachten terwijl ze nog steeds in extase waren. De meisjes riepen: "De Gezegende Maagd is erg blij omdat er zoveel mensen zijn! Ze lacht en kijkt naar ons allemaal!"


Cookies maken het eenvoudiger voor ons om onze diensten te leveren. Met het gebruik van onze diensten geef je ons toestemming om cookies te gebruiken.
Ok